سه: دنیا معمولی‌تر از این حرف‌هاست.

یک عده‌ی معدودی از آدم‌ها هم هستند که اسمشان را گذاشته‌ام «خوبِ همگانی». همگانی‌ها لابد این‌طور فکر می‌کنند که همۀ آدم‌ها خوب‌اند، و با همه خوش مشرب‌اند. به هرکسی، فارغ از نزدیک یا غریبه بودنشان محبت می‌کنند –می‌گویم نزدیک و نمی‌گویم دوست، چون همه برایشان دوستند، انگار. و خب برای دوستانشان رده‌بندی ندارند. لازم نیست هر از چندگاهی مکالمه‌ای شروع کنی، حالی بپرسی یا ببینیشان تا در رده‌بندی دوستانشان افت نکنی و ازشان دور نشوی. چیزی که هست، همیشه فکر می‌کردم که این‌‌طور آدم‌ها تاحدی غیرواقعی و ناملموسند. یعنی، محبت جهان‌شمول به کار نمی‌آید، صمیمیت‌ِ همه‌گیر بعد از مدتی حالت را خوب نمی‌کند و مراقبت‌کننده‌بودنشان هم آن‌طور که باید، توجه‌طلبی طبیعی را ارضا نمی‌کند. هرچه که باشد، آدم انحصارطلب‌تر از این‌چیزهاست. دوستی فراز و فرود خودش را دارد و همین نکته‌ی مثبتش است. باید غریبگی، صمیمیت و اوج و افول دوستی را توأمان تجربه کرد. قرار نیست تا ابد از داشتن چیزی لذت برد. همین کافی‌ست که بعدها بنشینی و خاطر‌ه وجودی‌اش را مرور کنی. همین دوره‌ی به‌ظاهر کوتاه با یک فراز و فرود بی‌نقص؛ به همه‌چیز می‌ارزد. حالا بعدش هرچه می‌خواهد بشود، بشود.

سه: دنیا معمولی‌تر از این حرف‌هاست.

3 نظر برای “سه: دنیا معمولی‌تر از این حرف‌هاست.

  1. آران می‌گوید:

    حمید عزیز!
    این نوشته ی تو را به عایت دوست دارم!
    هر جا که چشمم به این متنت می افته، دوباره از اول تا آخر می خونمش، با دقت:)
    موفق و پیروز باشی.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.